Jako, że dzisiaj miałem wolne od pracy a, i nikomu nigdzie nie chciało się iść włączyłem telewizor który od pewnego czasu pełni w moim domu funkcję półki na kurz. Jak zwykle w takich chwilach oglądałem mało muzyczne Mtv i program True Life, który w moim odczuciu jest jedynym wartościowym programem w całej pierdolonej kablówce. Przedstawiono historie trójki ludzi którzy żyli, a raczej próbowali żyć w celibacie. Zaskakującym było to, że byli młodzi, piękni, obcowali z wieloma ludźmi, mieli bardzo dużo znajomych a co najważniejsze większość z nich wielokrotnie uprawiała seks, dokonali tego wyboru w momencie kiedy pukali wszystko i wszędzie – czyli generalnie pozazdrościć – nie był to przypadek w którym wybrali celibat tylko i wyłącznie dlatego, że nikt przed nimi nie chciał rozkraczyć nóg.

W każdej religii życie kończy się, a może raczej zaczyna po czymś, co ogólnie przyjęto pod tajemniczym pojęciem „śmierci”, Chrześcijanie marudzą o raju, Vikingowie coś o Valhalli, terroryści o armii dziewic (przesadzili z tą armią). Nie muszę opisywać ile człowiekowi sprawia bólu odejście człowieka, którego się znało i spędzało z nim dużo czasu, ale chciałbym się skupić na czym innym, mianowicie istocie tego bólu.

Prawdą oczywistą jest, że mężczyzna do normalnego funkcjonowania potrzebuje 3 rzeczy: poruchać, napić się i pogadać z kumplami. O ile 2 ostatnie rzeczy są mocno powiązane i nie stanowią problemu a ich konsekwencjami może być co najwyżej pusty portfel z przeciętą kartą bankową i kac w niesamowitym rozmiarze. Pierwszą zasadniczo można próbować zastąpić niezliczonymi, samotnymi orgiami przed monitorem i opowieściami w których zatapiamy kolegów i własne sumienie – “nasze niezapomniane nocne podboje” – ot co.

Jeden z błędów, o których nigdy nie zapomnę…

Ilu z was pamięta swoje dzieciństwo, które wydaje się, że było nie tak dawno a jednak skończyło się wiele, wiele lat temu.

Lojalny, solidny, słowny, rozsądny, uporządkowany, zapobiegliwy, samodzielny, potrafiący radzić sobie w życiu…

Po sukcesie 52 wpisu - “Młode matki - makz tea, not love!” i natłoku komentarzy i niesamowitej ilość wejść postanowiłem wrócić do tego tematu. Nie mam już ochoty na dołowanie tych ludzi, bo zacząłem rozumieć, że każdy jest kowalem swojego losu i prędzej czy później wdupi za to co robi. Ja też będę wśród tych osób – jestem całkowicie świadomy tego, ale mimo to nie zrażam się tym faktem.

Jako, że kotlety kilka razy odsmażane, a szczególnie te z mikrofalówki nie smakują tak samo jest to ostatni tekst w tym temacie.

W poniedziałek, w programie Teraz My została poruszona ważna (dla poniektórych) kwestia obrazy uczuć religijnych.

Zacząłem się zastanawiać czym tak na prawdę są uczucia religijne i jak są egzekwowane.

Co to się kurwa stało na tym świecie, o swoje uczucia religijne najczęściej się dopominają Ci katolicy którzy napierdalają w ludzi czym się da i jak się da, na ulicy są Ci w stanie wpierdolić nóż w plecy ale raz na jakiś czasu pomodlą się co daje im możliwość nazywania się wierzącym. Jeszcze lepszy przypadek jest wtedy, kiedy taki osobnik nie modli się, nie przyjmuje sakramentów itd. przykleił sobie plakietkę z terminem stworzonym dla takich jak on - wierzący ale nie praktykujący. Dla mnie coś jest albo czarne albo białe - wolę powiedzieć, że jestem ateistą niż bawić się i rozdrabniać.

Stają w obronie swojej wiary jak za czasów krucjat, są skłonni do zabicia osoby która obraża ich uczucia religijne, zabić w imię krzyża. O swoje uczucia religijne nie domagają się Żydzi (wszelkie odmiany antysemityzmu), Świadkowie Jehowy chociaż są wyzywani, obrażani, nękani, dyskryminowani, przez tych samych ludzi którzy walczą o swoje uczucia religijne.

Nie wyobrażam sobie sytuacji w więźniu:

-Za co siedzisz?
-Za obrazę uczuć religijnych…
-Osz Ty kurwa!!

Pora zadać sobie bardzo ważne pytanie:
czy My się cofany do, kurwa, średniowiecza?

Chociaż już nie palą ludzi na stosach i nie nadziewają na pale ale krucjaty tylko w innej formie wciąż istnieją. To jest głęboko w genach, ktoś kto walczy od uczucia religijne wie, że jeśli wygra tą walkę w oczach takich jak on będzie okryty chwałą i sławą. Z takiej walki płynie taka dziwna mentalność - kościół jest święty. No a tak naprawdę kościół tworzą kapłani i wierzący którzy są tylko ludźmi. Jak ktoś jest pedałem, pedofilem czy czymś tak i przywdzieje sutannę to nie przejdzie jak za dotknięciem różdżki zmiany.

Czy swoją odmianę uczuć mają także taksówkarze (uczucia taksówkarskie)? hydraulicy (uczucia hydraulickie… cze?)? narkomani (uczucia narkomańskie)? czy 10 tysięcy chińczyków przebywających w Polsce o imieniu Wong (ha! tego, kurwa, wam nie odmienię - sami się męczcie)?

Uczucia religijne - obrażanie kościoła nie jest obrażaniem religii, kościół to tylko instytucja odpierdolona przepychem. Obrażając kościół, kapłanów czy wierzących nie obrażamy religii, więc wbijcie sobie to do głowy.

“Uczucia religijne można obrazić tylko u idioty” - osoba która ma trochę oleju w głowie, po prostu zleje na to sikiem prostym, machnie ręką, uzna, że ten ktoś jest pojebany i dalej będzie robiła swoje.
-

-

-
Krótkie i bezwartościowe przeprosiny kieruję w stronę wszystkich którzy posiadają i szczerze wierzą w istnienie uczuć religijnych a także w/w taksówkarzy, hudraulików i narkomanów i Bóg jeden wie kogo jeszcze, a kto poczułby się urażony.
Jednocześnie kieruję prośbę do pana Wong - szyj kurwa staranniej te adidasy!!

Poczułem to, w powietrzu było czuć wyładowania i delikatne wahania energii - tak jak przed burzą - moją twarz muskał delikatnie ciepły wiatr.

Za datę założenia bloga i publikację pierwszej notki przyjmuje się datę 2 września 2007 (n.e.). Tak rozpoczęło się słynne 120 dni Mojegostarego, zakończone ostatecznie samotną orgią z dziewicą - prawicą.