“Nie, no to nie do wiary. Nie, to być nie może. Sześć lat podstawówki, trzy lata gimnazjum, bite 2 egzaminy kończące, świadectwo z wyróżnieniem, w sumie dziewięć lat nauki, i oto co mam, jakby ktoś dał mi w mordę, ja pierdolę, kurwa!
Bracia informatycy, siostry informatyczki, trzydzieścioro-czworo było nas w pierwszym roku, myśleliśmy, że nogi boga złapaliśmy, że oto nas przyjęto do szkoły geniuszy.
Szkoła geniuszy, dżizus, kurwa, ja pierdolę!
Przez 2,5 roku, wiedzy mało, młodość przed komputerami, wciąż żal, żal i rozczarowanie! A potem beznadzieja i jeszcze więksi debile na swojej drodze spotykani, wszech porażająca nas pogarda do specjalizacji, aż po dyrekcje szkoły, która nas – młodych informatyków, ma za mniej niż zero.
Sześć godzin w tygodniu, trzydzieści-osiem tygodni w roku szkolnym, dwieście-dwadzieścia-osiem godzin w całym roku szkolnym ze skończonym kretynem za nauczyciela. Czy byłbym chamem ze sztachetą w ręku, gdybym rzucił cegłą, czy ktoś by się ze mną liczył?
Później będą nas potrzebować zrozpaczone masy, które nie widzą dalej niż kawał kiełbasy. Które nie widzą dalej.
Nauczyciele domagający się coraz większych wypłat za swoją prace, w imię czego? pytam się w imię czego? Ja domagam się wiedzy, owocu ich pracy.

Błogosławieni Ci którzy uciekli stąd w porę…”
.

.

(Na podstawie cytaty z filmu “Dzień świra” wyk. Marek Konrad, reż. Marek Koterski)